Vliegende start
Wie JEEPEE de laatste tijd heeft gezien, weet dat hij scherp staat. Liefst 23,4 kilo is hij het afgelopen jaar kwijtgeraakt om beter te klimmen. Toch was de aanloop naar deze uitdaging niet ideaal. In december kwam hij tijdens een trainingskamp in Calpe hard ten val op een rotonde, waardoor hij pas in februari weer kon opbouwen. Tel daar wat rugpijn bij op door het vele klussen in zijn nieuwe huis, en je hebt niet direct het recept voor een overwinning. Maar Jean-Paul zou Jean-Paul niet zijn als hij daar geen maling aan had.
De start in het Belgische Neerharen zorgde direct voor sensatie. Terwijl nagenoeg het complete peloton na het startschot de verkeerde kant op stuurde, had onze clubgenoot het wél door. Hij draaide om, rook zijn kans en dook in de aerohouding. Met snelheden tot 55 kilometer per uur stoempte hij langs het kanaal, waarna hij de groep gravelaars inhaalde die vijf minuten eerder was gestart. Dat moment gaf hem kippenvel en het plan werd simpel: tot ver voorbij Luik alleen maar blijven boren.
Luxemburgs afzien
De tocht was volledig unsupported. Waar JEEPEE in eerdere monstertochten nog weleens werd geplaagd door materiaalpech, liep zijn machine nu gesmeerd. Toch was het afzien, met name in Luxemburg. Het constante draaien en keren, gecombineerd met een strakke westenwind op de beklimmingen, trok hem langzaam leeg.
Zijn tactiek bestond uit slechts één stop bij een Luxemburgse supermarkt voor water en cola, en nog een snelle stop bij een watertappunt in Limburg. Verder zat hij vijftien uur lang afgesloten in zijn eigen bubbel, zonder muziek. Alleen het geluid van de wind, de vogels en de wielen op het asfalt.
Op het 300-kilometerpunt kende hij een lastig moment en moest hij gas terugnemen. Clubgenoot Dennis, die thuis aan het scherm gekluisterd zat, gaf via de tracker de tijdsverschillen door en waarschuwde dat de concurrentie dichterbij kwam. Er vielen wat krachttermen, maar Jean-Paul hield het hoofd koel en consolideerde zijn ritme.
Meer dan fietsen
Voor JP is het rijden van dit soort extreme tochten meer dan alleen een sportieve prestatie. Na een zware rugblessure in 2013 tijdens een militaire uitzending met Defensie, kreeg hij te horen dat hij mogelijk nooit meer zou fietsen of lopen. Hij herstelde, maar hield PTSS over aan zijn diensttijd. Fietsen is voor hem het medicijn; het geeft rust in zijn hoofd. Zoals hij zelf mooi verwoordt: zijn vrouw vindt hem een beter mens als hij fietst.
Dat thuisfront is dan ook heilig voor hem. Zonder de steun van zijn vrouw en kinderen is het onmogelijk om dit naast zijn baan als projectmanager te doen. Tijdens de zwaarse kilometers dacht hij echter ook aan onze COERS-familie. Hij trok zich op aan hoe de 100 Cols Tocht zijn passie voor het ultracyclen ooit aanwakkerde.
Met de bokaal van de Borderride 400 op de schoorsteenmantel is de honger nog niet gestild. Binnenkort staat het Pieterpad op de gravelbike (380 km) op het programma. En als klap op de vuurpijl ligt er een uniek aanbod: paralympisch kampioen Daniel Abraham Gebru heeft hem gevraagd om als duo 400 kilometer door de Namibische woestijn te rijden op de mountainbike. Of dat doorgaat hangt nog af van het thuisfront en zijn werkgever.